Wystawa w totalnej ciemności, odwiedzający mają okazję „zobaczyć” świat za pomocą pozostałych zmysłów, co prowadzi do głębokiego zrozumienia barier, z jakimi na co dzień mierzą się osoby niewidome. Działalność ta jest zorganizowana w sposób modelowo inkluzywny. Przewodnikami po wystawie są same osoby niewidome i niedowidzące (zatrudnia osoby z dysfunkcją wzroku), co odwraca tradycyjne role społeczne - tutaj to osoba z niepełnosprawnością staje się ekspertem i opiekunem, prowadzącym pełnosprawnego gościa przez nieznane mu otoczenie. Taka forma interakcji buduje autentyczny dialog międzykulturowy i społeczny, krusząc uprzedzenia oraz lęk przed nieznanym.